W odróżnieniu od kontroli szeregowej, kontrola równoległa umożliwia jednoczesne sprawdzenie ośmiu przyrządów, czy żądają one obsługi, czy też nie. Kontrola równoległa nie daje jednak informacji o przyczynie tego żądania. Metoda ta przyporządkowuje danemu interfejsowi odpowiednie linie szyny danych, a także aktywny stan logiczny odpowiadający żądaniu danego interfejsu.
Na rysunku widzimy uproszczony sposób przeprowadzenia kontroli równo-ległej. Po odebraniu komunikatu SRQ kontroler kolejno programuje wybrane urządzenia pod kątem sposobu ich odpowiedzi w czasie kontroli równoległej. Do każdego z nich wysyłana jest sekwencja rozkazów: UNL, MLA,PPC i PPE. Komenda UNL rozadresowywuje wszystkie odbiorniki, MLA adresuje wybrane urządzenie do odbioru, PPC przygotowuje urządzenie do przyjęcia danych określających sposób jego reakcji w czasie przeprowadzenia kontroli, natomiast PPE przesyła mu numer linii DIO, na której ma odpowiedzieć oraz aktywny poziom logiczny tej odpowiedzi. Po zaprogramowaniu wybranych urządzeń kontroler wysyła rozkaz IDY, który powoduje, że każde z przygotowanych urządzeń odpowiada na przyporządkowanej dla siebie linie DIO czy wysłało SRQ czy nie. Jeśli urządzenie żądało obsługi, to wprowadza tą linię w zaprogramowany mu uprzednio stan aktywny. Odpowiedzi wszystkich urządzeń tworzą bajt PPR, który jest odbierany przez kontroler. W rezultacie po analizie bajtu PPR kontroler uzyskuje informację, które z kontrolowanych urządzeń wymagają obsługi, lecz nic nie dowiaduje się o ich stanie. Jeśli zidentyfikowane urządzenie może wysłać SRQ w kilku różnych sytuacjach, to konieczne jest przeprowadzenie jego kontroli szeregowej w celu ustalenia, która sytuacja w danym przypadku zaistniała. Podsumowując można stwierdzić, że kontrola równoległa pozwala szybciej zidentyfikować urządzenia wysyłające komunikat SRQ niż kontrola szeregowa, lecz nie daje żadnej informacji o stanie w jakim urządzenie te się znajdują. W praktyce zwykle są przeprowadzane obydwa typy kontroli, najpierw równoległa, a następnie szeregowa.